jeśli ktoś kiedyś zobaczy w niezwykle uroczym kącie małą istotę ubraną w czarny worek z kubkiem kawy w dłoni, papierosem-którego-nie-powinno-być w drugiej, plecakiem cata na plecach i tomem waitsem w powietrzu, to pewnie będzie że to ja jestem

"fundamentujący" jeszcze-nie-artysta, któy znalazł miejsce, do którego przynależy - najszczęśliwszy moment. w tym punkcie bardzo chwilowo tkwię ja sama. znalazłszy swojego "mentalnego sprzymierzeńca" i tematy, które interesują mnie najbardziej, tworzę [po stokroć] własny obraz ludzi. tym, co przyciąga moją uwagę, jest człowiek - jego psychika i lęki, to, co stara się ukryć i to, przed czym stara się ukryć.
nie interesują mnie rzeczy ładne i estetyczne. interesuje mnie prawda, a ona wcale nie jest ładna. lubię więc brzydotę, lepkość i jak ktoś odczuwa wstyd, bo czuje się obnażony. do wywołania takich emocji dążę bardzo mocno, a wciąż jestem daleko.
zmienia się też moja wrażliwość na światło, fakturę, przestrzeń - wielość środków przekazu i ich potęga
a ogólnie to lubię czarny, czerwony, metal, Witolda Wojtkiewicza i Diane Arbus